Калі паміж чалавекам і Богам існуюць блізкія адносіны, у сэрцы натуральна з’яўляецца прагненне мець дары Святога Духа. Аднак, калі гэтыя дары не праяўляюцца відавочна, лёгка пачаць адчуваць сябе нейкім “не такім”, нібы ўласная вера недастатковая ці непаўнавартасная. У такія хвіліны часта прыходзіць расчараванне, бо не атрымліваецца адпавядаць прывычным уяўленням пра яркую, надзеленую харызмамі асобу. Праз параўнанне сябе з іншымі могуць нараджацца думкі, што нешта важнае праходзіць міма, а ў душы сеюцца сумненні адносна свайго месца ў Божым плане і ў Касцёле.
Часта паняцце «дары Святога Духа» разумеецца занадта вузка. З поля зроку выпадае галоўнае — тое, пра што гаворыць Новы Запавет, дзе апостал Павел паказваў клопат Бога пра Касцёл значна шырэй, чым прынята лічыць. Калі адкрыць для сябе гэты падыход, можна цалкам змяніць успрыманне веры і пераасэнсаваць сваё месца ў супольнасці.
Гэтыя чатыры важныя думкі, заснаваныя на новазапаветным вучэнні, дапамогуць паглядзець на жыццё, уласныя таленты і нават штодзённыя цяжкасці ў зусім новым духоўным святле.
1. Духоўны дар — гэта значна больш, чым проста эфектнае праяўленне «харызмы»
Пры згадцы пра дары Святога Духа на розум адразу прыходзяць харызмы: прароцтва, аздараўленне, дар моваў або распазнаванне духаў. Безумоўна, яны вельмі важныя, аднак гэта толькі частка таго багацця, якім Бог абдорвае кожнага, хто крочыць з Ім па жыцці.
Калі апостал Павел пісаў пра дары Духа, ён выкарыстоўваў ёмісты грэчаскі тэрмін pneumatica (ад pneuma — дух), што літаральна азначае «духоўныя дары». Гэта паняцце значна шырэйшае, чым мы звычайна думаем. Яно ахоплівае не толькі харызмы, але і розныя служэнні, спосабы дзеяння. Такі погляд паказвае, што Бог не абмяжоўваецца нейкімі вузкімі рамкамі, а ўзмацняе Свой народ разнастайнымі спосабамі.
Чаму гэта важна? Касцёл падобны да жывога арганізма, якому патрэбны не толькі лідары, прарокі ці тыя, хто аздараўляе хворых, але таксама і людзі, якія ціха дапамагаюць іншым, падтрымліваюць, арганізоўваюць і выконваюць дзясяткі менш заўважных, але аднолькава неабходных спраў. У кожнага — сваё месца і свая роля, бо Святы Дух праяўляе Сваю прысутнасць па-рознаму, і зусім не абавязкова праз нешта яркае і маляўнічае.
2. Харызма без характару — гэта духоўная пастка. І наадварот…
У духоўным жыцці чалавека ёсць два важныя вымярэнні: харызма і характар. Менавіта ў іх спалучэнні і крыецца сапраўдны сакрэт хрысціянскай сталасці.
- Харызма — гэта дар ласкі, звышнатуральная іскра ад Святога Духа, якая даецца чалавеку для служэння іншым і супольнага будавання Касцёла.
- Характар — гэта тое, што выспявае ў глыбіні душы, пакуль чалавек дзень за днём ідзе побач з Хрыстом. І шлях гэты часта патрабуе сапраўднай мужнасці.
Езус запрашае нас да прыгожага, годнага жыцця, але ніколі не абяцае, што яно будзе лёгкім. Хрысціянін у нечым падобны да альпініста: каб дасягнуць вяршыні, трэба пераадолець непагадзь, вецер і стромкія пад’ёмы, а не проста грэцца на бяспечным пляжы. Менавіта так — не ва ўтульным спакоі, а сярод жыццёвых вятроў, выпрабаванняў і ўнутранай барацьбы — Бог з любоўю гартуе наш характар, дапамагаючы ўзрастаць.
Найбольшая небяспека — страціць раўнавагу і трапіць у адну з дзвюх пастак. Першая — калі мы захапляемся толькі яскравымі духоўнымі праявамі (харызмамі), але цалкам забываемся пра працу над уласным сэрцам. Другая — калі пачынаем ганарыцца сваёй вытрымкай, правільнасцю і вопытам (характарам), пагарджаючы дарамі Духа.
Сапраўдная сіла нараджаецца толькі ў гармоніі, якая трымае ўсё наша хрысціянскае жыццё. Харызма раскрываецца і прыносіць найлепшы плён, калі абапіраецца на цвёрды, выпрабаваны характар. А характар набывае звышнатуральную моц, калі з даверам адкрываем сэрца на дары Святога Духа.
3. Прыродны талент — гэта ключ да адкрыцця духоўнага дару, а не яго супрацьлегласць
Гэтая раўнавага паміж звышнатуральным (харызмай) і выхаваным (характарам) часта нараджае пытанне: з’яўляецца мая прыроджаная здольнасць — напрыклад, да выкладання — духоўным дарам ці проста талентам? Такія сумневы часта перашкаджаюць чалавеку дзейнічаць. Здаецца, што мы абавязаны шукаць нешта зусім новае, «больш духоўнае».
Тым не менш, Стварыцель не памыляецца. Пан Бог загадзя надзяляе кожнага з нас пэўнымі рысамі, схільнасцямі і здольнасцямі. Таму вельмі часта духоўны дар ці служэнне цесна звязаны з тым, кім чалавек з’яўляецца па сваёй прыродзе. Святы Дух не разбурае асобу, а адраджае і ўзмацняе яе. Ён працуе з натуральнай здольнасцю, якую Бог ужо ўклаў у нас, і надае ёй новую, духоўную сілу.
Добрым прыкладам можа паслужыць чалавек, які ад прыроды не вылучаецца хуткай рэакцыяй або красамоўствам, а найлепшыя рашэнні прыходзяць да яго пасля глыбокага роздуму. Затое ён валодае цярплівасцю і настойлівасцю. Менавіта гэтыя якасці ідэальна падыходзяць для служэння, якое патрабуе засяроджанасці і паслядоўнасці — напрыклад, для перакладаў ці працы з біблейскімі тэкстамі. Нягледзячы на тое, што такое служэнне застаецца непрыкметным, яно здольнае прынесці багаты і трывалы плён для ўсёй супольнасці.
Таму не варта шукаць штучную мяжу паміж талентам і духоўным дарам. Калі мы давяраем Святому Духу, Яго ласка асвячае і ўзмацняе ўсё тое, што Бог ужо ўклаў у нашую прыроду, ператвараючы гэта ў благаслаўленне для іншых.
4. Духоўны дар можна адкрыць праз прыслухоўванне да ўласнага сэрца
Распазнанне дароў Святога Духа не павінна ператварацца ў пасіўнае чаканне нейкага незвычайнага азарэння ці знаку з неба. Гэта заўсёды канкрэтныя крокі — унутраны дыялог з Богам і здольнасць прыслухацца да самога сябе. Вось два практычныя арыенціры, якія дапамагаюць у гэтым пошуку:
- Увага да таго, што па-сапраўднаму прыцягвае. Часам шчырая цікавасць да пэўнай сферы, жаданне дапамагчы канкрэтным чынам або жывы водгук на патрэбы іншых людзей — гэта і ёсць падказка ад Бога. Такое ўнутранае прагненне часта паказвае напрамак, у якім Святы Дух хоча весці чалавека.
- Разуменне таго, што адштурхоўвае. Не менш важна ўсведамляць, да чаго зусім не ляжыць душа. Веданне сваіх унутраных абмежаванняў і таго, якія віды дзейнасці або служэння абсалютна не падыходзяць, дапамагае звузіць пошук. Гэта дазваляе скіраваць сілы і малітву на блізкія сэрцу сферы, замест таго каб марнаваць энергію і расчароўвацца, дзейнічаючы насуперак уласнай прыродзе.
Да таго ж варта памятаць: духоўныя дары не даюцца як нешта статычнае і нязменнае на ўсё жыццё. Пакліканне і спосабы служэння могуць змяняцца на розных жыццёвых этапах. Менавіта гэта ператварае хрысціянскі шлях у захапляльную прыгоду, а адносіны з Богам у жывыя і дынамічныя, а не ў аднаразовы экзамен, які тэрмінова трэба здаць.
Дары Духа — гэта значна больш, чым проста спіс надзвычайных здольнасцяў для выбраных. Яны з’яўляюцца неад’емнай часткай чалавечай асобы, характару і прыродных схільнасцяў, якія ажыўляюцца і ўмацоўваюцца ласкай Святога Духа. Праз іх Бог далікатна ўплятае кожную ўнікальную жыццёвую гісторыю ў Сваю вялікую гісторыю збаўлення.
Калі прыходзіць усведамленне, што духоўныя дары ахопліваюць таксама паўсядзённае служэнне і звычайныя справы, што яны непарыўна звязаны з характарам і грунтуюцца на прыродных талентах, у духоўным жыцці адкрываюцца новыя гарызонты. Замест таго, каб пасіўна чакаць яркага знаку, чалавек пачынае заўважаць Бога, які ўжо дзейнічае праз тое, кім мы з’яўляемся і да чаго схіляецца нашае сэрца.
Крыніца: https://www.youtube.com/watch?v=CNYxEquYbtg